Vergiftigen of verhongeren???

Vandaag heb ik eindelijk het beest bij de horens gevat.  Sinds het begin van deze zomer werden we uit onze slaap gehouden door een angstaanjagend gezoem, dat uit de schoorsteen leek te komen.

Na nader onderzoek bleek het een nest 'frelons' te zijn. Akelige diertjes die uiterlijk veel weg hebben van 'super-wespen'.  Ze zijn gemakkelijk twee maal zo groot als een wesp, maar gelukkig niet zo agressief.

Toch kan het gebeuren dat zo'n lieverdje je een steekje geeft en dat resulteert dan in een zwelling zo groot als een soepbord. Twee jaar geleden heb ik het genoegen gehad deze kwelling te moeten doorstaan.

Mais bon,

• dat nest in de schouw werd alsmaar groter. 
• de brandweer komt dit soort werkjes niet meer uitvoeren (besparingen ;-))
• deze angstaanjagende, maar uiterst nuttige diertjes vergiftigen, druist regelrecht in tegen onze eco-filosofie.

Dus bleef er mij maar één optie : verhongeren door beide toegangen tot het nest af te sluiten... en zo geschiedde.

Van Rockende Kerktorens en het Goede Pad

Volop zomer tijdens dit voorlaatste weekeinde van Augustus, strakke blauwe hemel, tsjirpende krekels en mooie zwoele avonden.

Enkele sfeerbeelden van het Rock & Blues festival in Ségoufielle, een heel klein dorpje ten westen van Toulouse. Veel bont volk en stoere rockers die zingen in een taal die van ver op Engels lijkt ...

Bovendien, voor zover ik weet, de enige echte rockende kerktoren ter wereld!

Vorige week waren Ronny en ik jarig en daar moesten we met onze goede vrienden Zou en Titou een glaasje bubbels op drinken!

Om 3u lagen we pas in ons bedje maar dat weerhield ons er niet van om zondagochtend op tijd uit de veren te kruipen!
We moesten en zouden absoluut onze nieuwe wandel- GPS gaan uittesten.
We waren het beu om steeds opnieuw te belanden op wegeltjes die wel ergens beginnen maar nooit ergens uitkomen. Of toch alleszins niet op de plek waar ze, volgens de stafkaart, zouden moeten uitkomen.

Nadat we zo voor de zoveelste keer lang iemands tuinpoort naar buiten waren geslopen (je weet maar nooit hoe snel iemand naar z'n jachtgeweer grijpt) hebben we de knoop doorgehakt.
Voor altijd schluss met onbestaande paden en onverstaanbare, misleidende aanwijzingen van lokale bewoners. Ronny en Karen volgen vanaf heden het enige rechte en goede pad!

Nadat we onze Garmin Vista HCX geregistreerd hadden en de kaart geupload begon helaas de hittegolf met temperaturen boven de 40°. We moesten dus wachten op minder dodelijk weer voor we aan de wandel konden.

Gisteren was het zover, gewapend met stafkaart én GPS maakten we een tocht van 17 km door het Forêt Royal van Ste Croix Volvestre. Dit gebied wordt ook wel "Les Petites Pyrenées" genoemd. Uitgestrekte wouden, weilanden, riviertjes en mooie wandelpaden! En geen enkele keer moeten "uitbreken"!

Het was echt puur genieten van prachtige natuur, wijde vergezichten op de Pyreneeën en de geur van warm bos.
De temperatuur liep in de namiddag op tot dik boven de 30° wat toch wel heftig was tijdens het stijgen. Zelfs onze arme Kato heeft een beetje zere pootjes en stijve spieren ...

We zijn in de wolken met onze GPS, 't is niet de meest moderne of gesofisticeerde maar Ronny kan er mee werken en dat geeft heel veel zin om er te voet, te fiets en te paard op uit te trekken.

De casse-croute waren we natuurlijk niet vergeten ... stokbrood en een droog worstje ... mmmmh.

Voor wie nog eens op bezoek wil komen, zoek u maar alvast een stevig paar wandelschoenen uit!

Van elk paard valt iets te leren ...

Een laagje wolken zorgde ervoor dat het deze voormiddag niet al te heet werd. Na de moordende hitte van de voorbije dagen konden we even herademen. meer dan 40° in de zon is er toch echt wel over!

Sinds Ronny de edele kunst van het boogschieten vanop het paard ontdekte oefent hij met hernieuwde inzet. Onze Yoda leeft helemaal op bij zoveel aandacht! Zo veel dat hij nog maar eens op mijn voet ging staan tijdens het poetsen. Geen erg, ik neem het er bij, hij kan er ook niets aan doen dat hij niet zo heel slim en handig is ... (understatement!)
Yoda is onze eerste en tot nog toe enige "miskoop" op vlak van paarden. Een kruising tussen een Fjord en een warmbloedpaard. Toen we hem kochten was hij net 2 jaar, robuust maar niet erg groot. Ideaal als voltigepaard ... tot hij begon te groeien, en te groeien ... een groot hoofd op een enorm lijf en redelijk stevige maar in verhouding korte benen.

Hij is van goede wil maar erg traag van aannemen en snel over zijn toeren. Ik heb lang gedacht dat ik er op één of andere manier nog een behoorlijk rij- of wandelpaard van zou kunnen maken maar ondanks de vele uren die we in hem investeerden en veel goede wil van zijn kant blijven de resultaten pover. Hij is wel zadelmak maar een buitenwandeling raad ik ten stelligste af tenzij je van spektakel houdt.

Verkopen? We hebben het er al vaak over gehad maar aan wie, en voor welk doel? En niet iedereen is zo geduldig met een groot en enigszins lomp paard dat snel panikeert. Hij was al geslagen door zijn vorige eigenaars, een gewone keerborstel roept bij hem duidelijk nare herinneringen op. De kans is groot dat hij weer terechtkomt bij iemand die minder geduld en begrip heeft.

Neen, laten we er maar rustig mee in de wei rijden. En bovendien, van elk paard valt wel iets te leren. Bij onze Yoda is dat geduld, begrip en aanvaarding. Hij is zoals hij is, zoals er ook vele mensen zijn zoals ze zijn ... en daar moeten we het ook mee doen, niet?

In het volste vertrouwen

Soms denk ik wel eens: "Al dat oefenen en trainen, al die uren grondwerk en dressuur, waar doe ik het voor?" En dan, op een dag als vandaag, als alles op wieltjes loopt, dan weet ik het weer! Omdat een goede communicatie en verstandhouding tussen ruiter en paard, gekoppeld aan een goede conditie, gezondheid en souplesse, van het samenzijn met je paard een fantastische belevenis maakt.

Met mijn Quartermerrie, Chexy, rijd ik al sinds ze 3 jaar was. Nu, 9 jaar later is ze in absolute topvorm. Met haar oefende ik alles wat ik leerde over Natural Horsemanship, westernrijden en rijden zonder optoming.

Zij was al voor tientallen mensen een betrouwbare partner voor een eerste contact met paarden en een aandachtige assistente voor de vele sessies "Equine coaching". En zelfs voor het boogschieten te paard is ze ideaal! (foto's volgen!)

En hoewel de Amerikaanse dressuur niet als hoogste prioriteit op mijn lijstje staat was ik toch wel apetrots toen ik deze ochtend voor de eerste maal een echte perfecte spin kon demonstreren! Bij een spin draait het paard rond, waarbij het binnenachterbeen op de plaats blijft en het buitenachterbeen beweegt. Ook met de galopwissels begint het al aardig te lukken.

Ik weet het wel, een westerpaard moet dat allemaal kunnen maar onze Chexy is geen "gewoon" westernpaard. Ze is veelzijdig en betrouwbaar terwijl ze voor 100 % haar karakter en persoonlijkheid bewaarde. Als ze iets voor je doet dan is dat omdat ze je begrijpt en de kans heeft gekregen om te ontdekken dat samenwerken voor beide partijen aangenaam en lonend kan zijn. Ze is geen afgerichte "robot" die kunstjes opvoert maar een echte partner waarop je kan rekenen. Een paard waarmee ik, ondanks mijn visuele handicap, in het volste vertrouwen kan buiten rijden en zelfs op moeilijk terrein veilig een weg kan vinden.

Meer dan 6 maanden per jaar Valentijn!

Deze post is een aanvulling op een reactie die ik achterliet op Veerle's blog "Sprokkels".
Het ging over Valentijn en vele boeketten rozen. Ronny gaf me slechts éénmaal een roos, om te laten weten dat hij verliefd was.

Nu zal je misschien denken dat mijn man een gierigaard is die zijn vrouw nooit eens een bloemetje schenkt.

Niets is minder waar! Ronny is een begaafde tuinier die overal waar we al woonden een mooie tuin aanlegde. soms een beetje wild en chaotisch maar altijd vol bloemen!

Hier op Juan Redon staan al tientallen struiken met allerlei bloemen, ook de stekjes van enkele zeer oude rozelaars zijn uitgegroeid tot prachtige exemplaren die bloemen geven van mei tot november!

Zo geniet ik meer dan zes maanden lang van mijn Valentijns-boeketje ... en dat zonder het milieu te schaden!

Afscheid van een hele oude vriend ...

We hadden al een vermoeden dat het met de hele oude eik naast ons huis niet al te best ging. Maar zo'n enorme oude boom omzagen is niet alleen een gevaarlijk karwei, het is ook een pijnlijke beslissing om een boom van driehonderd jaar oud om te zagen. Hij was enorm groot en maakte een deel uit van Juan Redon.

Maar tijdens de storm van 14 dagen geleden zwaaide hij zo vervaarlijk heen en weer dat we bang waren dat hij op het dak van huis en schuur zou vallen. Toen er twee dagen later een enorme tak afbrak was de kogel definitief door de kerk. (zie vorige post) Het was tijd om afscheid te nemen. Ronny en onze trouwe vriend Zou (die hier op deze blog regelmatig verschijnt) hebben de Husqvarna en Stihl kettingzagen erin gezet. Na twee uur zagen was het zover, de kolos is omver gevallen. Onze vermoedens weden bevestigd, tot in de wortels was de oude eik hol en door verrotting aangetast.

Gelukkig is alles veilig verlopen en kunnen we op onze beide oren slapen. De komende week wordt alweer veel wind voorspelt ...

De "coolste" Lusitano hengst ...

Eerst leek het of de schade na de zware storm nogal meeviel hier op Juan Redon. We hadden onze grote oude eik wel vervaarlijk zien zwaaien maar toen er enkele dagen later een zware tak naar beneden donderde zijn we toch wel eventjes geschrokken. Op onderstaande foto kan je zien dat het meer dan een twijgje was dat op de paddock van Viriato (onze Lusitaanse hengst) is gevallen. Het zijn coole paarden, die Lusitano's, zoals hij daar rustig aan zijn hooi staat te knabbelen terwijl de hemel bijna op zijn hoofd viel ...